Kochani!

Przed dwudziestoma sześcioma laty, grupa poznańskich jeźdźców skupiona  
wokół Uniwersyteckiego Klubu Jeździeckiego UAM i poznańskich harcerzy,  
otrzymały od Środowiska Ułanów Poznańskich rzecz piękną i wspaniałą; Ci  
wtedy jeszcze żyjący oficerowie i żołnierze 15. Pułku Ułanów Poznańskich  
podzielili się swoją młodzieńczą miłością do jednostki, której pamięć  
mogli przechowywać już tylko we wspomnieniach. Choć w ramach ściśle  
określonych przez ówczesną cenzurę, na ulice miasta stołecznego  
Poznania, wyjechał po raz pierwszy od 1939 roku pluton ułanów z  
czerwonymi otokami na rogatywkach i biało-czerwonymi proporczykami na  
kurtkach mundurów. Ten skromny pododdział dosiadający kasztanów,  
przemaszerował ulicami budząc wspomnienia, wzruszenie i radość  
poznaniaków. I tak jest już nieprzerwanie, co roku. 
Truizmem jest mówić, że rzeczy wielkie wydarzają się przypadkiem, ale to  
był symboliczny powrót "Dzieci Poznania" do ich garnizonu po  
czterdziestu sześciu latach skazania na zapomnienie! Gdyby nie ten  
skromny impuls przekazany młodemu pokoleniu, mogłoby nie być szkół im.  
Pułku i jego dowódców, nie powstałoby Towarzystwo b. Żołnierzy i  
Przyjaciół, a w Wojsku Polskim może nie byłoby Batalionu Ułanów  
Poznańskich. 
Dni Ułana nigdy nie były instytucją samą w sobie i organizowane były  
przez wiele środowisk, z których każde wnosiło do nich coś nowego,  
rozbudowując latami ich formułę. Były jednak od początku wyrazem  
świadomego czy też nie, działania obywatelskiego przepojonego miłością  
do własnej historii i tradycji. 
Patrząc z perspektywy ćwierćwiecza na tę jakże mądrą i odważną decyzję,  
z pokorą i szacunkiem wspominamy naszych antenatów przygotowując  
XXVI Dni Ułana - Święto 15. Pułku Ułanów Poznańskich.